پروکسی رایگان و سایت‌های وب پروکسی امن هستند؟

می‌خواهید ببینید یک سایت از کشوری دیگر چگونه دیده می‌شود یا نمی‌خواهید نشانی IP شما دیده شود. وقتی در موتور جست‌وجو «پروکسی رایگان» را می‌نویسید دو نوع نتیجه می‌آید: سایت‌های وب پروکسی که نام سایت را در یک کادر می‌نویسید و وارد می‌شوید، و فهرست‌هایی که صدها نشانی IP و شماره پورت در آن‌ها ردیف شده است. هیچ‌کدام پولی نمی‌خواهد و هر دو در یک دقیقه کار می‌کند. پرسشی که به ذهن می‌رسد همیشه یکی است: چیزی به این آسانی و رایگانی امن است؟

در این نوشته توضیح می‌دهیم این دو نوع چگونه کار می‌کنند، این سرورها را چه کسی اداره می‌کند و درآمدش از کجاست. می‌گوییم HTTPS تا کجا از شما محافظت می‌کند، سنجش‌های دانشگاهی چه یافته‌اند و چرا این نشانی‌ها پیوسته مسدود می‌شوند. در پایان هم با یک جدول به این پرسش پاسخ می‌دهیم که در چه کاری پذیرفتنی است. در این نوشته فهرست پروکسی رایگان یا پیشنهاد سایت وجود ندارد؛ دلیلش را هنگام خواندن خواهید دید.

پروکسی رایگان چیست و چند نوع دارد؟#

پروکسی سروری واسط است که به‌جای شما به اینترنت می‌رود. شما درخواست را به پروکسی می‌فرستید، پروکسی آن را به سایت می‌رساند و پاسخ را برایتان برمی‌گرداند. سایت نشانی پروکسی را می‌بیند و نشانی شما را نمی‌بیند. پایه موضوع را در نوشته سرور پروکسی چیست و چگونه کار می‌کند؟ توضیح داده‌ایم؛ اینجا فقط به نوع رایگان می‌پردازیم.

زیر نام «پروکسی رایگان» سه چیز جدا می‌چرخد و خطرهایشان یکسان نیست:

• سایت‌های وب پروکسی. صفحه‌ای است که در مرورگر باز می‌کنید. در کادر میانی آن نشانی سایت دلخواه را می‌نویسید و سایت آن صفحه را درون خودش باز می‌کند. نصب یا تنظیم لازم ندارد. CroxyProxy یکی از شناخته‌شده‌ترین نام‌های این نوع است؛ آنچه در ادامه می‌آید شیوه کار این نوع است و به یک سرویس خاص مربوط نیست.
• فهرست‌های پروکسی باز. فهرست‌هایی که پیوسته تازه می‌شوند و از سطرهایی مانند 203.0.113.10:8080 ساخته شده‌اند. نشانی را دستی در تنظیمات پروکسی مرورگر یا سیستم‌عامل وارد می‌کنید. سایتی که فهرست را منتشر می‌کند مالک این سرورها نیست و فقط نشانی‌هایی را که در اینترنت باز یافته جمع می‌کند.
• برنامه‌های رایگان پروکسی و VPN و افزونه‌های مرورگر. ابزارهایی که با یک لمس روشن و خاموش می‌شوند. پشت آن‌ها یکی از دو مدل بالا یا سرورهای خود ارائه‌دهنده قرار دارد.

در فهرست‌ها کنار نشانی‌ها برچسب‌هایی مانند «شفاف»، «ناشناس» یا «elite» می‌بینید. این برچسب‌ها می‌گویند پروکسی نشانی IP واقعی شما را به سایت می‌رساند یا نه و درباره قابل‌اعتماد بودن سرور چیزی نمی‌گویند. جزئیات در نوشته تفاوت پروکسی شفاف، ناشناس و elite آمده است.

پروکسی‌های رایگان را چه کسی اداره می‌کند و درآمدش از کجاست؟#

راه انداختن یک سرور هزینه دارد: برق، پهنای باند، نگهداری. اگر کسی آن را رایگان به روی همه باز گذاشته، یا خبر ندارد یا درآمدش را از جای دیگری تأمین می‌کند. منشأ نشانی‌های فهرست‌های باز را می‌توان کم‌وبیش در چهار گروه جا داد:

1. سرورهای بد پیکربندی‌شده. پروکسی‌ای که یک شرکت یا مدرسه برای استفاده داخلی راه انداخته، به دلیل یک خطای تنظیم به بیرون باز مانده است. صاحبش وقتی متوجه شود آن را می‌بندد. یکی از دلایل اینکه نشانی‌های فهرست‌ها ظرف چند ساعت یا چند روز از کار می‌افتند همین است.
2. دستگاه‌های آلوده. رایانه، مودم یا دستگاه دیگری که به اینترنت وصل است و بدافزار گرفته، بدون اطلاع صاحبش به‌عنوان پروکسی به کار گرفته می‌شود. در این حالت ترافیک شما از دستگاهی در خانه یک غریبه می‌گذرد و کسی که آن دستگاه را در اختیار دارد یک مهاجم است.
3. سرورهایی که عمداً باز گذاشته شده‌اند. اداره‌کننده سرور را باز می‌گذارد تا ترافیک را زیر نظر بگیرد، به صفحه‌ها تبلیغ اضافه کند یا داده کاربران را جمع کند. پژوهشگران امنیت هم برای مشاهده ترافیک حمله سرورهای تله مشابهی راه می‌اندازند؛ در هر دو حالت ترافیک شما ثبت می‌شود.
4. داوطلبان و سرورهای آزمایشی. کسانی هم هستند که نیت بدی ندارند. مشکل اینجاست که با نگاه به فهرست نمی‌توانید تشخیص دهید کدام نشانی در کدام گروه است.

در سایت‌های وب پروکسی مدل درآمد روشن‌تر است: تبلیغ‌هایی که بالا و پایین صفحه اضافه می‌شود، هدایت به بسته پولی و در برخی موارد داده‌های استفاده. سر پا ماندن با تبلیغ نشانه نیت بد نیست. اما اینکه سرویس را چه کسی اداره می‌کند، گزارش‌ها را چه مدت نگه می‌دارد و با چه کسی به اشتراک می‌گذارد بیشتر وقت‌ها جایی نوشته نشده است؛ اگر هم نوشته شده باشد، راهی برای راستی‌آزمایی آن ندارید.

سایت وب پروکسی چگونه کار می‌کند؟#

سایت وب پروکسی راهی متفاوت از پروکسی معمولی می‌رود. مرورگر شما اصلاً به سایت مقصد وصل نمی‌شود و فقط با سایت وب پروکسی گفت‌وگو می‌کند. گام‌ها چنین است:

1. سایت وب پروکسی را باز می‌کنید و نشانی سایت مقصد را در کادر می‌نویسید.
2. سرور سرویس آن صفحه را به‌جای شما و با اتصال خودش دریافت می‌کند.
3. همه پیوندها، تصویرها و فرم‌های صفحه دریافت‌شده را طوری بازنویسی می‌کند که از نشانی خودش بگذرند.
4. صفحه تغییریافته را، بیشتر وقت‌ها با نوار یا تبلیغ خودش در بالای آن، برای شما می‌فرستد.
5. وقتی روی پیوندی کلیک می‌کنید یا فرمی را پر می‌کنید، درخواست دوباره اول به سرویس می‌رود و همین چرخه تکرار می‌شود.

این ساختار از نظر امنیت یک پیامد مهم دارد. در نوار نشانی مرورگر شما نام سایت وب پروکسی نوشته می‌شود و نام سایت مقصد دیده نمی‌شود. نماد قفلی که می‌بینید هم به اتصال میان مرورگر شما و سایت وب پروکسی تعلق دارد. طرفی که اتصال رمزنگاری‌شده را با سایت مقصد برقرار می‌کند سرویس است و همان هم آن را رمزگشایی می‌کند. برای اینکه بتواند صفحه را بازنویسی کند، به هر حال باید محتوا را به شکل متن خوانا ببیند.

در عمل یعنی این: اگر از راه سایت وب پروکسی وارد حسابی شوید، نام کاربری، رمز عبور و کوکی نشستی که پس از ورود ساخته می‌شود به شکل خوانا از سرور سرویس می‌گذرد. راهی ندارید که بدانید سرویس این‌ها را ذخیره می‌کند یا نه.

گیر کردن ویدیوها، به‌هم‌ریختن صفحه پس از ورود یا کار نکردن دکمه‌ها در سایت‌های وب پروکسی هم از همین‌جا می‌آید. سایت‌های امروزی صفحه را با برنامه‌هایی می‌سازند که در مرورگر اجرا می‌شوند و سرویس نمی‌تواند همه نشانی‌های درون این برنامه‌ها را درست بازنویسی کند.

HTTPS تا کجا از شما محافظت می‌کند؟#

وقتی از راه یک پروکسی IP:port که از فهرست برداشته‌اید وارد سایتی می‌شوید که نشانی‌اش با https:// آغاز می‌شود، مرورگر شما درخواستی به نام CONNECT به پروکسی می‌فرستد. در این درخواست فقط نام سایتی که می‌خواهید به آن بروید و شماره پورت نوشته شده است. پروکسی اتصال را برقرار می‌کند و پس از آن داده‌ای را که در دو جهت جریان دارد بدون نگاه کردن به درونش جابه‌جا می‌کند. مستندات توسعه‌دهندگان Mozilla این رفتار را در صفحه متد CONNECT شرح می‌دهد. چون رمزنگاری میان مرورگر شما و سایت مقصد برقرار می‌شود، پروکسی نمی‌تواند محتوای صفحه، رمز عبور یا کوکی‌های شما را بخواند.

این محافظت واقعی است، اما سه مرز دارد:

• اینکه به کدام سایت، در چه زمانی و با چه حجم داده‌ای وصل شده‌اید دیده می‌شود. نام سایت در درخواست CONNECT آشکارا نوشته می‌شود. محتوا پنهان است، اما سابقه بازدید پنهان نیست.
• در صفحه‌های رمزنگاری‌نشده هیچ محافظتی وجود ندارد. صفحه‌ای که نشانی‌اش با http:// آغاز می‌شود به شکل متن خوانا از پروکسی می‌گذرد. Chrome در این صفحه‌ها در نوار نشانی «ناامن» می‌نویسد و صفحه راهنمای Google درباره بررسی امنیت اتصال سایت دلیلش را روشن می‌گوید: ممکن است شخصی بتواند اطلاعات ارسالی و دریافتی شما را مشاهده کند و تغییر دهد. وقتی پروکسی‌ای با هویت نامعلوم در میانه باشد، آن «شخص» دیگر یک فرض نیست.
• هشدار گواهی محافظت را به دست خود شما می‌سپارد. اگر پروکسی بکوشد میان اتصال رمزنگاری‌شده قرار بگیرد، مرورگر شما گواهی جعلی را تشخیص می‌دهد و هشداری تمام‌صفحه نشان می‌دهد. اگر از هشدار بگذرید و به سایت ادامه دهید، محافظت را خودتان خاموش کرده‌اید. اگر یک سرویس یا برنامه پروکسی از شما بخواهد روی دستگاهتان «گواهی نصب کنید»، هدف دقیقاً خاموش کردن همین هشدار است؛ نصب نکنید.

در سایت‌های وب پروکسی محافظت این بخش برقرار نیست. آنجا تونلی ساخته نمی‌شود و رمزگشایی را سرویس انجام می‌دهد.

پژوهش‌ها در پروکسی‌های رایگان چه یافته‌اند؟#

در این موضوع بازاریابی با ترس آسان است؛ در اینترنت درصدهایی می‌چرخد که منبعشان معلوم نیست. ما فقط به دو سنجش دانشگاهی داوری‌شده نگاه می‌کنیم. هر دو در سال 2018 منتشر شده‌اند، یعنی رقم‌ها فهرست‌های همان دوره را توصیف می‌کنند و نباید آن‌ها را نرخ امروز دانست. سازوکارها اما تغییر نکرده است.

پژوهشگران FORTH، دانشگاه قبرس و دانشگاه Stony Brook پروکسی‌های HTTP باز را دو ماه زیر نظر گرفتند و نتایج را در ⁦NDSS 2018⁩ منتشر کردند. از میان پروکسی‌هایی که کار می‌کردند، یعنی می‌توانستند صفحه را بیاورند، 38 درصد در صفحه‌ای که از آن‌ها می‌گذشت تغییری می‌دادند. بیشتر این تغییرها بی‌ضرر بود. اما 5.15 درصد از همین پروکسی‌ها تغییری می‌دادند که پژوهشگران آن را مخرب یا ناخواسته دانستند: در این گروه، 47 درصد به صفحه تبلیغ تزریق می‌کردند، 39 درصد کدی برای ردیابی کاربر و انگشت‌نگاری از او اضافه می‌کردند و 12 درصد می‌کوشیدند کاربر را به صفحه‌های حاوی بدافزار هدایت کنند.

گروهی از دانشگاه‌های Georgetown و Northeastern در همان سال سنجش گسترده‌تری انجام دادند: طی 50 روز، بیش از 107 هزار پروکسی باز که در سایت‌های فهرست آمده بود و 13 میلیون درخواست. بنا بر این پژوهش که در ⁦ACSAC 2018⁩ ارائه شد، بیش از 92 درصد پروکسی‌های فهرست‌شده اصلاً به درخواست‌ها پاسخ نمی‌دادند. در میان آن‌هایی که کار می‌کردند، پروکسی‌هایی شناسایی شد که به صفحه کد استخراج رمزارز اضافه می‌کردند، پروکسی‌هایی که می‌کوشیدند میان اتصال رمزنگاری‌شده قرار بگیرند و پروکسی‌هایی که درون برنامه‌های دانلودشده از راه خودشان تروجان دسترسی از راه دور جا می‌دادند.

نتیجه این دو پژوهش به بزرگ‌نمایی نیاز ندارد. بیشتر پروکسی‌های باز مخرب نیستند و بیشترشان اصلاً کار نمی‌کنند. اما نوع مخرب وجود دارد، در فهرست از بقیه قابل تشخیص نیست و وقتی به آن برخورد کنید، زیان شما می‌تواند از یک تبلیغ تا از دست رفتن یک حساب باشد.

چرا پروکسی رایگان کند است و پیوسته مسدود می‌شود؟#

امنیت به کنار، پروکسی‌های رایگان بیشتر وقت‌ها کار را هم راه نمی‌اندازند. این سه دلیل دارد.

بیشترشان از کار افتاده‌اند. سایت فهرست یک بار نشانی را پیدا و منتشر می‌کند؛ ممکن است سرور همان روز خاموش شده باشد.

آنکه کار می‌کند را همه استفاده می‌کنند. هزاران نفر هم‌زمان با شما فهرست را می‌بینند و روی همان چند نشانی سالم بار می‌گذارند. وقتی پهنای باند سرور میان این همه نفر تقسیم شود، صفحه‌ها دیر باز می‌شوند و ویدیوها گیر می‌کنند.

سابقه نشانی خراب است. سایت‌ها به نشانی IP اتصال ورودی نگاه می‌کنند. اگر از یک نشانی در زمانی کوتاه درخواست هزاران فرد مختلف و برنامه خودکار برسد، سایت به آن نشانی اعتماد نمی‌کند: کادر راستی‌آزمایی نشان می‌دهد، هشدار «ترافیک غیرعادی» می‌دهد یا یک‌راست مسدود می‌کند. نشانی‌های پروکسی باز همچنین به‌سرعت وارد فهرست‌های سیاه IP و پایگاه‌های داده امتیاز ریسک می‌شوند. این سازوکارها را در نوشته‌هایمان درباره فهرست سیاه IP و امتیاز کلاهبرداری IP و اثر کلی نشانی مشترک را در نوشته CGNAT چیست؟ توضیح داده‌ایم. اگر صفحه‌ای که می‌بینید می‌گوید «VPN یا پروکسی شناسایی شد»، نوشته مربوط به آن هشدار دلیلش را توضیح می‌دهد و اگر صفحه ترافیک غیرعادی Google است، این نوشته.

خطر اضافه در برنامه‌ها و افزونه‌های رایگان#

برنامه‌های رایگان پروکسی یا VPN یک خطر دیگر هم دارند: برخی از آن‌ها فقط ترافیک شما را جابه‌جا نمی‌کنند و اتصال شما را هم در اختیار دیگران می‌گذارند. در ژرفای شرایط استفاده نوشته شده است که اجازه می‌دهید اتصال اینترنت دستگاهتان نقطه خروج ترافیک کاربران دیگر باشد. تا وقتی چنین برنامه‌ای نصب است، کاری که فردی ناشناس انجام می‌دهد از بیرون طوری دیده می‌شود که انگار از نشانی خانه شما انجام شده است.

در افزونه‌های مرورگر هم باید دقت کرد. افزونه پروکسی برای کار کردن مجوزهای گسترده می‌خواهد و وقتی این مجوزها به افزونه‌ای با اداره‌کننده نامشخص داده شود، وضعیتی شبیه سایت وب پروکسی پیش می‌آید. اگر قرار است افزونه نصب کنید، ابزاری را برگزینید که ناشرش مشخص باشد، سرور آماده درون خودش نداشته باشد و فقط نشانی پروکسی‌ای را که خودتان وارد می‌کنید به کار ببرد.

در چه کاری پذیرفتنی است و در چه کاری هرگز؟#

همه کاربردهای پروکسی رایگان خطر یکسانی ندارند. معیار ساده است: اگر اطلاعاتی که از آن اتصال می‌گذرد به دست فرد دیگری بیفتد، چه چیزی از دست می‌دهید؟

• نگاه کردن به یک صفحه عمومی بدون ورود به حساب. کنجکاوید یک سایت خبری یا صفحه یک محصول از کشوری دیگر چگونه دیده می‌شود. خطر کم است؛ به یاد داشته باشید صفحه‌ای که می‌بینید ممکن است تغییر کرده باشد و چیزی دانلود نکنید.
• آشنا شدن با خود پروکسی. یک بار امتحان کردن برای دیدن اینکه تنظیم کجا وارد می‌شود معقول است؛ پس از پایان آزمایش تنظیم را خاموش کنید. اینکه پروکسی کار می‌کند یا نه و نشانی شما را نشت می‌دهد یا نه را در نوشته‌های آیا پروکسی کار می‌کند؟ چگونه پروکسی را آزمایش کنیم و نشت WebRTC و DNS نشان داده‌ایم.
• ایمیل، شبکه‌های اجتماعی، حساب بازی. استفاده نکنید. در سایت وب پروکسی رمز عبور شما مستقیم دیده می‌شود. در پروکسی IP:port، HTTPS از شما محافظت می‌کند، اما گذشتن از یک هشدار گواهی یا باز کردن یک صفحه رمزنگاری‌نشده کافی است.
• بانک، پرداخت، خدمات دولتی، حساب‌های کاری. هرگز. اینجا فایده‌ای برای سنجیدن وجود ندارد.
• استفاده منظم یا کاری. در کارهایی مانند مدیریت حساب، پایش قیمت یا جمع‌آوری داده، نشانی باید متعلق به شما باشد و فردا هم کار کند؛ نشانی رایگان چنین چیزی را فراهم نمی‌کند. معنای نشانی غیرمشترک را در نوشته پروکسی اختصاصی واقعاً یعنی چه؟ و انتخاب نوع بر پایه کار را در نوشته هنگام خرید پروکسی به چه نکاتی باید توجه کرد؟ می‌یابید.

یک نکته: رایگان یا پولی بودن پروکسی تغییری در قانونی بودن یا نبودن کاری که با آن می‌کنید نمی‌دهد. نادیده گرفتن قواعد شبکه مدرسه یا محل کار با سایت وب پروکسی هم آن قواعد را زیر پا می‌گذارد و هم همه خطرهای بالا را به همان شبکه می‌آورد.

چرا فهرست رایگان در جمع‌آوری داده گران تمام می‌شود؟#

این بخش برای توسعه‌دهندگانی است که برای یک پروژه دانشجویی یا یک کار کوچک جمع‌آوری داده به فهرست رایگان فکر می‌کنند. در عمل سه قلم این حساب را به هم می‌زند.

نخست زمان است. چون بیشتر نشانی‌های فهرست پاسخ نمی‌دهند، برنامه شما وقتش را با انتظار برای پایان مهلت و تلاش دوباره می‌گذراند. نشانی‌های سالم هم در فهرست سیاه‌اند و سایت مقصد 403 یا 429 برمی‌گرداند؛ این کدها را در نوشته کدهای وضعیت HTTP در وب اسکرپینگ توضیح داده‌ایم. دوم کیفیت داده است. اگر سرور میانی به صفحه تبلیغ یا کد اضافه کند، داده‌ای که جمع می‌کنید آلوده می‌شود و بیشتر وقت‌ها متوجه نمی‌شوید. سوم امنیت است. کلید API یا کوکی نشستی که به درخواست خود اضافه می‌کنید در اتصال رمزنگاری‌نشده به شکل خوانا از همان سرور می‌گذرد.

در پروژه‌ای که هدفش آموختن است بیشتر وقت‌ها اصلاً به پروکسی نیاز نیست: درخواست‌ها را با فاصله بفرستید و به قواعد robots.txt سایت پایبند باشید. سراغ فهرست رایگان رفتن یعنی پذیرفتن هر سه مورد بالا با هم؛ پولی که گمان می‌کنید صرفه‌جویی کرده‌اید، به شکل ساعت‌های از دست رفته و داده‌ای که نمی‌توان به آن اعتماد کرد بازمی‌گردد.

اگر از پروکسی رایگان استفاده کرده‌اید چه باید بکنید؟#

اگر در گذشته از راه یک پروکسی رایگان وارد حساب‌هایتان شده‌اید، این گام‌ها را بردارید:

1. تنظیم پروکسی را خاموش کنید. در ⁦Windows 11⁩ به مسیر Settings > Network & internet > Proxy بروید و مطمئن شوید کلید Use a proxy server خاموش است. در تلفن همراه این تنظیم در جزئیات شبکه Wi-Fi قرار دارد؛ جای آن را در نوشته‌های تنظیم پروکسی در گوشی اندروید و تنظیم پروکسی روی iPhone و iPad نشان داده‌ایم.
2. برنامه‌ها و افزونه‌های پروکسی و VPN را که استفاده نمی‌کنید حذف کنید. خاموش کردن کافی نیست؛ ممکن است در پس‌زمینه به کار ادامه دهند.
3. رمز عبور حساب‌هایی را که در آن دوره واردشان شده‌اید عوض کنید. این کار را با پروکسی خاموش و از اتصال خودتان انجام دهید. اگر همان رمز را در سایت‌های دیگر هم به کار می‌برید، آن‌ها را هم عوض کنید.
4. نشست‌های باز را ببندید. بیشتر پلتفرم‌ها در تنظیمات امنیتی گزینه «خروج از همه دستگاه‌ها» دارند. این کار کوکی‌های نشستی را که ممکن است به دست دیگران افتاده باشد بی‌اعتبار می‌کند.
5. تأیید دومرحله‌ای را روشن کنید. حتی اگر رمز عبورتان لو رفته باشد، مرحله دوم جلوی ورود را می‌گیرد.

خطاهای رایج#

• دیدن نماد قفل و گمان امن بودن. در سایت وب پروکسی، قفل اتصال میان شما و سرویس را نشان می‌دهد. رمزنگاری سرتاسری میان شما و سایت مقصد را نشان نمی‌دهد.
• گذشتن از هشدار گواهی. هشدار گواهی که هنگام روشن بودن پروکسی می‌آید روشن‌ترین نشانه این است که کسی می‌کوشد در میانه قرار بگیرد.
• ضمانت دانستن برچسب «elite». این برچسب می‌گوید سرور نشانی IP شما را به سایت نمی‌رساند. نمی‌گوید که سرور ترافیک شما را ثبت نمی‌کند.
• روشن ماندن تنظیم از روی فراموشی. وقتی تنظیم پروکسی سیستم روشن بماند، همه ترافیک مرورگر شما روزها از همان سرور می‌گذرد. وقتی هم سرور از کار بیفتد، اینترنت شما با خطای «سرور پروکسی پاسخ نمی‌دهد» قطع می‌شود.
• دانلود برنامه از راه پروکسی. در سنجش‌ها سرورهایی شناسایی شد که درون فایل‌های دانلودشده بدافزار جا می‌دادند. فایل‌های نصب را از اتصال خودتان و از منبع رسمی دانلود کنید.

راهنمای انتخاب#

پرسش‌های متداول#

استفاده از پروکسی رایگان خطرناک است؟#

به کار بستگی دارد. نگاه کردن به یک صفحه عمومی بدون ورود به حساب کم‌خطر است. هر کاری که در آن رمز عبور، اطلاعات کارت یا داده شخصی وارد می‌کنید خطرناک است، چون ترافیک شما از سرور کسی می‌گذرد که نمی‌دانید کیست.

سرویس می‌تواند رمزی را که در سایت وب پروکسی وارد می‌کنم ببیند؟#

بله. چون سایت وب پروکسی صفحه مقصد را در سرور خودش باز و بازنویسی می‌کند، آنچه در فرم‌ها می‌نویسید، از جمله رمز عبور و کوکی نشست، را به شکل متن خوانا می‌بیند. از بیرون نمی‌توانید بررسی کنید که آن‌ها را ذخیره می‌کند یا نه.

اگر از HTTPS استفاده کنم پروکسی رایگان امن می‌شود؟#

تا حدی. در پروکسی نوع IP:port که در تنظیمات پروکسی دستگاه وارد می‌کنید، HTTPS از محتوای صفحه و رمز عبور شما محافظت می‌کند. اینکه به کدام سایت و در چه زمانی رفته‌اید همچنان دیده می‌شود، صفحه‌های رمزنگاری‌نشده محافظت نمی‌شوند و همان لحظه‌ای که از یک هشدار گواهی بگذرید محافظت پایان می‌یابد. در سایت‌های وب پروکسی هم HTTPS در برابر خود سرویس از شما محافظت نمی‌کند.

چرا نشانی‌های فهرست‌های به‌روز پروکسی کار نمی‌کنند؟#

بخش بزرگی از نشانی‌های فهرست‌ها سرورهایی هستند که اشتباهی باز مانده‌اند یا آلوده شده‌اند و وقتی صاحبشان متوجه شود بسته می‌شوند. سایت‌های فهرست یک بار نشانی را پیدا و منتشر می‌کنند و پیوسته آن را بررسی نمی‌کنند. در سنجش گسترده سال 2018 بیش از 92 درصد پروکسی‌های فهرست‌شده به درخواست‌ها پاسخ نمی‌دادند.

تفاوت اصلی پروکسی رایگان و پروکسی پولی چیست؟#

تفاوت سرعت هم هست، اما تفاوت اصلی این است که چه کسی مشخص است. در سرور رایگان نه اداره‌کننده را می‌شناسید، نه منبع درآمدش را و نه می‌توانید بررسی کنید گزارش نگه می‌دارد یا نه؛ وقتی هم مشکلی پیش بیاید کسی نیست که به او مراجعه کنید. نشانی برگرفته از فهرست را افزون بر این هر کسی که پیدایش کند به کار می‌برد، یعنی به روی هیچ‌کس بسته نیست؛ روش‌های احراز هویت را در نوشته احراز هویت پروکسی: نام کاربری و رمز یا لیست سفید IP توضیح داده‌ایم.

استفاده از VPN به‌جای پروکسی رایگان امن‌تر است؟#

تا وقتی رایگان باشد همان پرسش درباره VPN هم مطرح است: سرور را چه کسی اداره می‌کند و درآمدش از کجاست؟ VPN همه ترافیک را درون یک تونل رمزنگاری‌شده می‌برد، اما سرور آن سر تونل باز هم جایی است که ترافیک شما از آن می‌گذرد. تفاوت این دو ابزار را در نوشته تفاوت پروکسی و VPN مقایسه کرده‌ایم.

خلاصه#

سایت‌های وب پروکسی چون صفحه را در سرور خودشان باز می‌کنند همه چیز را می‌بینند، از جمله رمزهای عبور شما. در پروکسی‌های IP:port فهرست‌ها، HTTPS از محتوا محافظت می‌کند، اما اینکه به کدام سایت رفته‌اید دیده می‌شود، صفحه‌های رمزنگاری‌نشده قابل تغییرند و معلوم نیست سرور را چه کسی اداره می‌کند. سنجش‌های داوری‌شده سال 2018 نشان داد بیشتر این سرورها کار نمی‌کنند و بخشی از آن‌هایی که کار می‌کنند به صفحه‌ها تبلیغ، کد ردیابی و بدافزار اضافه می‌کنند. برای حساب و پرداخت از پروکسی رایگان استفاده نکنید؛ اگر پیش‌تر استفاده کرده‌اید، تنظیم را خاموش کنید و رمزهای عبورتان را تازه کنید. معیار ساده است: اگر نمی‌توانید بررسی کنید یک نشانی را چه کسی اداره می‌کند، فرض را بر این بگذارید که هر چه از آن می‌گذرد ممکن است به دست فردی ناشناس بیفتد.