یک نام دامنه خریده‌اید، یا چند صفحه روی لپ‌تاپ خود ساخته‌اید، و حالا می‌خواهید دیگران هم آن‌ها را باز کنند. لپ‌تاپ به حالت خواب می‌رود، میان شبکه‌ها جابه‌جا می‌شود و پشت روتر خانه قرار دارد، پس نمی‌تواند ساعت سه بامداد به بازدیدکنندگان پاسخ دهد. راه‌حل معمول هاست یا میزبانی وب (web hosting) است: رایانه‌ای در یک مرکز داده که سایت را برای شما آنلاین نگه می‌دارد.
این نوشته توضیح می‌دهد هاست چه چیزی در اختیارتان می‌گذارد، یک بازدید چگونه به سایتی روی هاست می‌رسد، انواع اصلی هاست کدام‌اند و هر کدام به کار چه کسی می‌آید، هاست چه فرقی با دامنه دارد، پیش از انتخاب چه چیزهایی را باید بررسی کنید و چرا میزبانی سایت در خانه دشوار است. در پایان می‌بینیم چرا سایت‌ها آدرس آی‌پی یک هاست را از اتصال خانگی تشخیص می‌دهند و این موضوع برای پروکسی‌ها چه معنایی دارد.
هاست چیست؟
هاست یعنی اجاره جایی برای سایتتان روی رایانه‌ای که همیشه روشن است و همیشه به اینترنت وصل است. این رایانه وب‌سرور نام دارد. MDN، مستندات توسعه‌دهندگان موزیلا، وب‌سرور را در دو سطح توصیف می‌کند: از نظر سخت‌افزار رایانه‌ای است که فایل‌های سایت را نگه می‌دارد، و از نظر نرم‌افزار دست‌کم یک سرور HTTP است، یعنی برنامه‌ای که نشانی‌های وب را می‌فهمد و فایل‌ها را به مرورگر بازدیدکنندگان می‌فرستد.
شرکتی که این سرورها را اداره می‌کند شرکت میزبانی یا ارائه‌دهنده هاست نام دارد. این شرکت ماشین‌ها را در یک مرکز داده قرار می‌دهد، یعنی ساختمانی با برق پشتیبان، سیستم خنک‌کننده و اتصال‌های شبکه پرسرعت، و بخشی از یک سرور، یک سرور کامل یا ظرفیت پردازشی‌ای را که بر اساس مصرف حساب می‌شود به شما می‌فروشد.
هاست برای یک سایت چه کاری انجام می‌دهد؟
هاست سایت را در دسترس نگه می‌دارد: فایل‌ها را ذخیره می‌کند، کدی را که صفحه‌ها را می‌سازد اجرا می‌کند و به درخواست هر بازدیدکننده پاسخ می‌دهد. یک پلن معمولی این موارد را در بر دارد:
- فضای ذخیره‌سازی برای صفحه‌ها، تصویرها، فایل‌های استایل و اسکریپت‌ها.
- یک برنامه وب‌سرور که آن‌ها را از راه HTTP و HTTPS به مرورگرها می‌فرستد.
- پایگاه داده برای سایت‌هایی که صفحه‌ها را هنگام درخواست می‌سازند، مثل یک وبلاگ یا فروشگاه.
- یک آدرس آی‌پی عمومی و اتصال شبکه پرسرعت.
- ایمیل روی دامنه خودتان، در بسیاری از پلن‌ها.
- کنترل پنل برای مدیریت فایل‌ها، پایگاه‌های داده، صندوق‌های ایمیل و گواهی‌های HTTPS.
- پشتیبان‌گیری و به‌روزرسانی‌های امنیتی، که بسته به پلن یا شرکت میزبانی انجام می‌دهد یا بر عهده خود شماست.
MDN دو نوع سایت را از هم جدا می‌کند. وب‌سرور ایستا (استاتیک) فایل‌های ذخیره‌شده را دقیقاً همان‌طور که هستند می‌فرستد؛ وب‌سرور پویا (داینامیک) یک سرور برنامه و یک پایگاه داده هم دارد که هر صفحه را پیش از ارسال می‌سازند. صفحه‌های ساده HTML فقط به نوع اول نیاز دارند، اما یک سیستم مدیریت محتوا (CMS) مثل وردپرس به نوع دوم نیاز دارد.
یک بازدید چگونه به سایتی روی هاست می‌رسد؟
بازدید در دو مرحله به سایت می‌رسد: نخست نام دامنه به آدرس آی‌پی سرور تبدیل می‌شود، سپس مرورگر صفحه را از همان سرور درخواست می‌کند. راهنمای وب چگونه کار می‌کند در MDN همین ترتیب را برای مبتدیان شرح می‌دهد.
- نشانی را تایپ می‌کنید، برای نمونه
www.example.com، یا روی یک پیوند کلیک می‌کنید. - DNS سرور را پیدا می‌کند. دستگاه شما از یک حل‌کننده DNS، یعنی سروری که نام‌ها را به آدرس آی‌پی ترجمه می‌کند، می‌پرسد این نام به کجا اشاره دارد؛ رکوردهای DNS دامنه آدرس سرور هاست شما را نگه می‌دارند. نوشته DNS چیست؟ این جست‌وجو را گام‌به‌گام دنبال می‌کند.
- مرورگر به آن آدرس آی‌پی وصل می‌شود. برای HTTPS گواهی سایت را هم بررسی می‌کند و رمزگذاری را برقرار می‌کند.
- مرورگر یک درخواست HTTP می‌فرستد که هدر
Hostآن نام سایت را مشخص می‌کند. در هاست اشتراکی ممکن است سایت‌های زیادی یک آدرس آی‌پی مشترک داشته باشند و این هدر به سرور می‌گوید کدام را می‌خواهید؛ RFC 9110، استاندارد HTTP، این فیلد را دقیقاً برای همین منظور تعریف کرده است. - سرور پاسخ را آماده می‌کند. برای سایت ایستا فایل را از دیسک می‌خواند؛ برای سایت پویا کد را اجرا می‌کند، از پایگاه داده پرس‌وجو می‌کند و صفحه را می‌سازد.
- پاسخ برمی‌گردد. سرور یک کد وضعیت مثل
200 OKرا همراه صفحه برمی‌گرداند و مرورگر سپس تصویرها، فایل‌های استایل و اسکریپت‌هایی را که صفحه به آن‌ها ارجاع داده درخواست می‌کند.
هر مرحله به شکل خودش از کار می‌افتد: نامی که به جایی اشاره نمی‌کند خطای DNS می‌دهد، سروری که هرگز پاسخ نمی‌دهد خطای پایان مهلت (timeout)، و سروری که نمی‌تواند صفحه را بسازد یک کد وضعیت 5xx.
انواع هاست کدام‌اند؟
انواع هاست در این با هم فرق دارند که چه سهمی از یک سرور به شما می‌رسد و چه اندازه از نگهداری آن بر عهده شماست. چهار نوع پایه هاست اشتراکی، سرور مجازی (VPS)، سرور اختصاصی و هاست ابری هستند؛ هاست مدیریت‌شده و هاست سایت ایستا سرویس‌هایی‌اند که روی این‌ها ساخته می‌شوند.
| نوع | آنچه می‌گیرید | مناسب برای | چه کسی سرور را اداره می‌کند |
|---|---|---|---|
| هاست اشتراکی | یک حساب روی سروری که سایت‌های زیادی از آن استفاده می‌کنند | نخستین سایت‌ها، وبلاگ‌ها، کسب‌وکارهای کوچک | شرکت میزبانی |
| سرور مجازی (VPS) | سروری مجازی با منابع ثابت و دسترسی مدیر | سایت‌های در حال رشد، نرم‌افزار سفارشی | شما، مگر اینکه مدیریت‌شده باشد |
| سرور اختصاصی | یک سرور فیزیکی کامل | ترافیک سنگین و پایدار؛ جداسازی سخت‌گیرانه | شما، مگر اینکه مدیریت‌شده باشد |
| هاست ابری | سرورهای مجازی که اندازه‌شان را تغییر می‌دهید و به اندازه مصرف هزینه‌شان را می‌پردازید | ترافیکی که بالا و پایین می‌رود | شما یا پلتفرم |
| هاست وردپرس مدیریت‌شده | سروری که برای وردپرس تنظیم شده است | سایت‌های وردپرسی بدون مدیر سرور | شرکت میزبانی |
| سایت ایستا | فایل‌هایی که همان‌طور که هستند ارائه می‌شوند، اغلب از راه CDN | نمونه‌کارها، مستندات، صفحه‌های فرود | شرکت میزبانی |
هاست اشتراکی (shared hosting) سایت‌های زیادی را روی یک سرور قرار می‌دهد و هر کدام حساب خودش را دارد. شرکت میزبانی همه‌چیز را نگهداری می‌کند و به همین دلیل این ارزان‌ترین و ساده‌ترین نوع است؛ ایرادش این است که سایت‌ها پردازنده، حافظه و دیسک را با هم شریک‌اند، پس یک همسایه پرترافیک می‌تواند سرعت سایت شما را پایین بیاورد.
سرور مجازی یا VPS (virtual private server) یک ماشین مجازی است: نرم‌افزاری یک سرور فیزیکی را به چند سرور جدا از هم تقسیم می‌کند که هر کدام سیستم‌عامل خودش و منابع تضمین‌شده دارد. دسترسی مدیر (root) می‌گیرید و همراه آن، وظیفه به‌روزرسانی و ایمن‌سازی سرور هم با شماست، مگر اینکه سرویس مدیریت‌شده باشد.
سرور اختصاصی (dedicated server) یک ماشین فیزیکی کامل را به شما اجاره می‌دهد. کارایی قابل پیش‌بینی و جداسازی کامل می‌گیرید، با بالاترین قیمت و بیشترین کار مدیریتی.
هاست ابری (cloud hosting) سرورهای مجازی را از یک استخر بزرگ برمی‌دارد و به شما امکان می‌دهد با تغییر ترافیک آن‌ها را اضافه یا کم کنید. تعریف رایانش ابری از NIST، مؤسسه ملی استانداردها و فناوری آمریکا، ویژگی‌های آن را برمی‌شمارد که از جمله آن‌ها سلف‌سرویس بر حسب تقاضا (on-demand self-service)، کشسانی سریع (rapid elasticity) و سرویس اندازه‌گیری‌شده (measured service) است؛ یعنی مصرف اندازه‌گیری می‌شود و معمولاً به همان اندازه که مصرف می‌کنید هزینه می‌پردازید.
هاست مدیریت‌شده (managed hosting) یک لایه خدمات است، نه نوعی ماشین: شرکت میزبانی به‌روزرسانی‌ها، پشتیبان‌گیری و امنیت را بر عهده می‌گیرد، اغلب برای یک پلتفرم مشخص مثل وردپرس. هاست سایت ایستا فایل‌های ازپیش‌ساخته را بدون کد سمت سرور ارائه می‌دهد، معمولاً از راه یک CDN، یعنی شبکه‌ای از سرورها که نسخه‌هایی از فایل‌ها را نزدیک بازدیدکنندگان نگه می‌دارد.
تفاوت هاست و دامنه چیست؟
نام دامنه نشانی سایت شماست؛ هاست رایانه‌ای است که سایت روی آن قرار دارد. می‌توانید هر دو را با هم یا از دو شرکت متفاوت بخرید، و DNS آن‌ها را به هم وصل می‌کند: رکوردهای دامنه به آدرس آی‌پی هاست اشاره می‌کنند. ثبت، تمدید و بخش‌های یک نام دامنه در راهنمای دامنه ما توضیح داده شده‌اند.
چون این دو از هم جدا هستند، می‌توانید هاست را عوض کنید و دامنه را نگه دارید: فایل‌ها و پایگاه داده را کپی کنید، سپس رکوردهای DNS را تغییر دهید. دامنه بدون هاست همچنان می‌تواند بازدیدکنندگان را به جای دیگری بفرستد یا ایمیل دریافت کند، اما هیچ سایتی از خودش نشان نمی‌دهد.
سایت‌ساز (website builder) هاست، ویرایشگر صفحه و قالب‌ها را در یک اشتراک جمع می‌کند، اما سایت را معمولاً نمی‌توان همان‌طور که هست به جای دیگری برد. هاست ایمیل صندوق‌های ایمیل دامنه شما را اداره می‌کند، یا روی همان هاست وب یا روی یک سرویس ایمیل جداگانه که رکوردهای MX دامنه، یعنی رکوردهای DNS مخصوص ایمیل، به آن اشاره می‌کنند.
هاست را چگونه انتخاب کنیم؟
هاست را بر اساس آنچه سایتتان اجرا می‌کند و جایی که بازدیدکنندگانش هستند انتخاب کنید، سپس جزئیاتی را بررسی کنید که رفتار روزانه آن را تعیین می‌کنند. این پرسش‌ها را به ترتیب پیش ببرید:
- سایت چه چیزی اجرا می‌کند؟ HTML ساده فقط به هاست ایستا نیاز دارد، یک CMS به پایگاه داده و نسخه پشتیبانی‌شده‌ای از زبان برنامه‌نویسی، و نرم‌افزار سفارشی به یک VPS یا سرور ابری.
- بازدیدکنندگان شما کجا هستند؟ سروری که به آن‌ها نزدیک باشد سریع‌تر پاسخ می‌دهد، چون هر رفت‌وبرگشت کوتاه‌تر است. برای بازدیدکنندگانی در چند قاره، یک CDN جلوی سرور بیشتر از جابه‌جا کردن خود سرور کمک می‌کند.
- محدودیت‌ها کدام‌اند؟ محدودیت‌های فضای دیسک، ترافیک و پایگاه داده را بخوانید؛ پلن‌هایی که «نامحدود» فروخته می‌شوند هم این محدودیت‌ها را دارند، معمولاً در قالب سیاست استفاده منصفانه.
- چه آپتایمی وعده داده شده است؟ آپتایم سهمی از زمان است که سرور در دسترس است. تضمین 99.9% همچنان حدود 43 دقیقه قطعی را در یک ماه 30 روزه مجاز می‌داند.
- چه کسی پشتیبان می‌گیرد؟ پشتیبان‌گیری خودکار روزانه که بیرون از خود سرور نگهداری شود حداقل لازم است؛ یک بار هم برای آزمایش، یکی از نسخه‌ها را بازگردانی کنید.
- آیا HTTPS در پلن هست؟ شرکت میزبانی باید گواهی‌ها را خودکار نصب و تمدید کند. گواهی‌های رایگان Let's Encrypt، یک مرجع صدور گواهی غیرانتفاعی، برای بیشتر سایت‌ها کافی‌اند.
- چه پشتیبانی‌ای می‌گیرید؟ ساعت‌ها و راه‌های ارتباطی را بررسی کنید؛ یک فروشگاه اینترنتی به کسی نیاز دارد که شب‌ها هم پاسخ دهد.
- آیا به‌راحتی می‌توانید هاست را ترک کنید؟ باید بتوانید همه فایل‌ها، پایگاه‌های داده و ایمیل‌ها را دانلود کنید. قیمت دوره اول را با قیمت تمدید مقایسه کنید که اغلب بالاتر است.
آیا می‌توانید سایت را روی رایانه خودتان میزبانی کنید؟
بله، از نظر فنی: نرم‌افزار وب‌سرور را نصب کنید، آن را به روی اینترنت باز کنید و یک دامنه را به آدرس آی‌پی خود اشاره دهید. اما در عمل اتصال خانگی به ضرر شما کار می‌کند، به همان دلایلی که MDN برای استفاده از سرور میزبانی‌شده می‌آورد: در دسترس بودن دائمی، نشانی ثابت و نگهداری به دست دیگران.
- رایانه باید روشن بماند. هر راه‌اندازی دوباره یا قطع برق سایت را از دسترس خارج می‌کند.
- آدرس آی‌پی شما ممکن است عوض شود. بسیاری از خطوط خانگی آدرس پویا (داینامیک) می‌گیرند و دامنه تا وقتی DNS را به‌روز نکنید به آدرس قدیمی اشاره می‌کند.
- ممکن است آدرس IPv4 عمومی نداشته باشید. پشت NAT در سطح اپراتور (CGNAT)، یک آدرس عمومی میان مشترکان زیادی تقسیم می‌شود، پس اتصال‌هایی که از اینترنت می‌آیند به روتر شما نمی‌رسند. اگر آدرس WAN (اینترنت) روتر شما میان
100.64.0.0و100.127.255.255باشد، یعنی بلوکی که RFC 6598 برای همین کار کنار گذاشته است، پشت CGNAT هستید. - سرعت آپلود کم است. در بسیاری از سرویس‌های اینترنت خانگی سرعت آپلود بسیار کمتر از دانلود است، و بازدیدکنندگان همان چیزی را دانلود می‌کنند که خط شما آپلود می‌کند.
- ممکن است قرارداد شما آن را ممنوع کرده باشد. برخی ارائه‌دهندگان اینترنت راه‌اندازی سرور روی سرویس خانگی را ممنوع می‌کنند یا اتصال‌های ورودی روی پورت‌های 80 و 443 را مسدود می‌کنند.
- امنیت کاملاً با شماست. اسکنرهای خودکار هر سروری را که به روی اینترنت باز باشد وارسی می‌کنند و هر برنامه به‌روزنشده راهی برای نفوذ است.
برای یادگیری، رایانه خودتان جای درستی است: سایت روی localhost پاسخ می‌دهد و فقط خود شما آن را می‌بینید.
چرا سایت‌ها آدرس آی‌پی هاست را تشخیص می‌دهند؟
سایت‌ها آدرس آی‌پی هاست را تشخیص می‌دهند، چون آدرس هر سرور به شبکه شرکت میزبانی آن تعلق دارد. هر بلوک از آدرس‌های آی‌پی را یک سیستم خودگردان اعلام می‌کند، یعنی شبکه‌ای با شماره مخصوص خودش (ASN): اتصال خانگی شما در شبکه ارائه‌دهنده اینترنتتان قرار دارد و یک سرور میزبانی‌شده در شبکه یک شرکت میزبانی یا ابری. ابزارهای استعلام در چند ثانیه ASN پشت هر آدرس را نشان می‌دهند، همان‌طور که نوشته ASN چیست؟ توضیح می‌دهد.
سپس پایگاه‌های داده هوش آی‌پی (IP intelligence) شبکه‌ها را با برچسب خانگی، موبایل یا میزبانی علامت می‌زنند. بیشتر مردم از شبکه‌های خانگی و موبایل در وب می‌گردند، پس سایت‌ها اغلب برای درخواست‌هایی که از شبکه‌های میزبانی می‌آیند بررسی‌های بیشتری می‌گذارند، معمولاً هنگام ثبت‌نام، ورود به حساب و پرداخت. به همین دلیل اسکریپتی که روی یک VPS اجرا می‌شود ممکن است با بررسی‌هایی روبه‌رو شود که همان درخواست از لپ‌تاپ شما با آن‌ها روبه‌رو نمی‌شود.
پروکسی‌ها در هر دو سوی این مرز قرار دارند. پروکسی دیتاسنتر به شما آدرسی در شبکه یک مرکز داده می‌دهد: سریع، پایدار، با ترافیک بدون سهمیه، و آشکارا قابل تشخیص به‌عنوان آدرس میزبانی. این نوع برای APIها، سرورهای خودتان و سایت‌هایی مناسب است که با ترافیک میزبانی رفتار متفاوتی ندارند.
پروکسی مسکونی به شما آدرسی از یک اتصال اینترنت خانگی در کشور و شهری که انتخاب می‌کنید می‌دهد، پس سایت همان نوع شبکه‌ای را می‌بیند که مشتریان محلی‌اش از آن استفاده می‌کنند؛ برای بررسی قیمت‌ها، تبلیغات یا نتایج جست‌وجو آن‌طور که همان مشتریان می‌بینند مناسب است. هیچ‌کدام از این دو نوع آنچه را سایت اجازه می‌دهد تغییر نمی‌دهد: محدودیت‌های نرخ درخواست، قواعد ورود و شرایط استفاده آن همچنان برقرارند.
هاست برای چه کارهایی استفاده می‌شود؟
- سایت‌های شرکتی و شخصی، وبلاگ‌ها و نمونه‌کارها.
- فروشگاه‌های اینترنتی، که به پایگاه داده، HTTPS و پشتیبان‌گیری مطمئن نیاز دارند.
- برنامه‌های تحت وب، و APIهایی که اپلیکیشن‌های موبایل با آن‌ها کار می‌کنند.
- ایمیل روی دامنه خودتان.
- نسخه‌های آزمایشی (staging)، جایی که تغییرها پیش از انتشار آزموده می‌شوند.
- مستندات، مرکزهای راهنما و فایل‌های دانلودی.
اشتباه‌های رایج
- خرید پلن پیش از آنکه بدانید سایت چه چیزی اجرا می‌کند. سایت ایستا روی یک VPS یعنی کار مدیریتی بیهوده؛ فروشگاه پرترافیک روی کوچک‌ترین پلن هاست اشتراکی کند است.
- تکیه فقط بر نسخه‌های پشتیبان شرکت میزبانی. اگر نسخه پشتیبان روی همان سرور باشد، همراه آن از بین می‌رود؛ یک نسخه را جای دیگری نگه دارید.
- اینکه بگذارید کس دیگری دامنه شما را به نام خودش ثبت کند. دارنده دامنه (registrant) باید شما یا شرکتتان باشد، وگرنه انتقال در آینده به اختلاف می‌کشد.
- به‌روز نکردن CMS و افزونه‌هایش. افزونه یا قالبی که به‌روز نشده، راه رایجی برای نفوذ به سایت‌های هک‌شده است.
- فراموش کردن تاریخ تمدید. وقتی هاست منقضی شود سایت از دسترس خارج می‌شود و ایمیلی که روی همان پلن است هم همراه آن متوقف می‌شود.
راهنمای انتخاب
| وضعیت شما | چه انتخاب کنید |
|---|---|
| نخستین سایت، یک وبلاگ یا صفحه یک کسب‌وکار کوچک | هاست اشتراکی |
| سایت وردپرسی و وقت نداشتن برای کار با سرور | هاست وردپرس مدیریت‌شده |
| صفحه‌هایی بدون کد سمت سرور، مثل نمونه‌کار | هاست سایت ایستا |
| نرم‌افزار سفارشی یا تنظیمات سرور به دلخواه خودتان | سرور مجازی (VPS) |
| ترافیک سنگین و پایدار یا جداسازی سخت‌گیرانه | سرور اختصاصی |
| ترافیکی که با کمپین‌ها یا فصل‌ها جهش می‌کند | هاست ابری |
| یادگیری و آزمایش | رایانه خودتان، روی localhost |
پرسش‌های متداول
آیا برای داشتن سایت به هاست نیاز دارم؟
بله، هر سایتی روی سروری اجرا می‌شود که آن را میزبانی می‌کند، اما همیشه لازم نیست هاست را جداگانه بخرید. سایت‌سازها و پلتفرم‌های وبلاگ‌نویسی آن را در خود دارند؛ وقتی به هاست خودتان نیاز دارید که بخواهید نرم‌افزار را خودتان انتخاب کنید یا سایت را آزادانه جابه‌جا کنید.
اگر فقط دامنه داشته باشم، به هاست نیاز دارم؟
فقط اگر بخواهید روی آن دامنه سایتی داشته باشید. دامنه به‌تنهایی می‌تواند بازدیدکنندگان را به نشانی دیگری بفرستد یا از راه یک سرویس ایمیل نامه دریافت کند؛ برای نشان دادن صفحه‌های خودتان به هاست و رکوردهای DNS نیاز دارید که به آن اشاره کنند.
آیا استفاده از هاست رایگان امن است؟
برای یادگیری و سایت‌های ایستای کوچک مناسب است، اما برای هر چیز مهمی جای خوبی نیست. سرویس‌های رایگان معمولاً محدودیت‌های تنگ، تبلیغات اجباری یا نبود امکان دامنه اختصاصی دارند و هیچ تضمینی برای ادامه سرویس نمی‌دهند؛ یک نسخه از سایت را نزد خودتان نگه دارید و هرگز اطلاعات مشتریان را آنجا نگذارید.
تفاوت وب‌سرور و هاست چیست؟
وب‌سرور رایانه و نرم‌افزاری است که به مرورگرها پاسخ می‌دهد؛ هاست سرویس اجاره یک وب‌سرور یا بخشی از آن است، همراه با شبکه، برق و نگهداری. می‌توانید خودتان وب‌سرور راه بیندازید؛ هاست یعنی کس دیگری آن را برایتان اداره می‌کند.
آیا می‌توانم سایتم را به شرکت میزبانی دیگری منتقل کنم؟
بله. فایل‌ها و پایگاه‌های داده را به سرور جدید کپی کنید، سایت را آنجا آزمایش کنید، سپس رکوردهای DNS دامنه را به آدرس آی‌پی جدید اشاره دهید. بازدیدکنندگان هم‌زمان با منقضی شدن پاسخ‌های DNS ذخیره‌شده در کش به سرور جدید می‌رسند، پس پلن قبلی را چند روز دیگر نگه دارید.
وقتی هاست منقضی شود چه می‌شود؟
سایت از دسترس خارج می‌شود و هر ایمیلی که روی همان پلن است متوقف می‌شود. بسیاری از شرکت‌های میزبانی حساب را مدت کوتاهی پیش از حذف نگه می‌دارند، اما این مدت متفاوت است، پس سریع تمدید کنید یا یک نسخه پشتیبان دانلود کنید. دامنه قرارداد جداگانه‌ای با تاریخ انقضای خودش است.
خلاصه
هاست سروری اجاره‌ای است که سایت را آنلاین نگه می‌دارد: فضای ذخیره‌سازی، یک وب‌سرور، اغلب پایگاه داده و ایمیل، و یک آدرس آی‌پی عمومی روی اتصالی که هرگز خاموش نمی‌شود. هاست اشتراکی، سرور مجازی (VPS)، سرور اختصاصی و هاست ابری در این با هم فرق دارند که چه سهمی از یک سرور می‌گیرید و چه اندازه از نگهداری آن بر عهده شماست؛ دامنه نشانی جداگانه‌ای است که DNS آن را به هاست وصل می‌کند. بر اساس آنچه سایت اجرا می‌کند و جایی که بازدیدکنندگانش هستند انتخاب کنید، سپس آپتایم، پشتیبان‌گیری، HTTPS، پشتیبانی و راه خروج را بررسی کنید. سایت‌ها آدرس یک هاست را از اتصال خانگی تشخیص می‌دهند؛ اگر کارتان به آدرس‌هایی از شبکه‌های مرکز داده یا شبکه‌های خانگی در کشورهای مشخص نیاز دارد، محصولات پروکسی ما هر دو را پوشش می‌دهند.
